8.00 uur Havana, Cuba.

Ik zit op het kleine balkon van een ‘casa particulare’. Door de lens van ons fototoestel kijk ik schaamteloos naar de bedrijvigheid beneden op straat. Ouders brengen hun kind naar de basisschool. De school is nog geen 50 meter van onze casa verwijderd.

Een groepje ouderen doet ochtendgymnastiek. In een langzaam tempo, maar ze bewegen meer dan ik op dat moment. Ik vind het prachtig om te zien.

Links zie ik 2 kinderen op de stoep. Waarschijnlijk zus en broer. Het meisje is wat kleiner dan de jongen. Maar zij loopt wel voorop. Ze hield zijn hand net vast. Haar hand bovenop. Aan de lichaamstaal schat ik in dat zij de baas is

Even later staan ze voor het loketje naast de school. Hun plastic flesje wordt gevuld met limonade en ze kopen een broodje. Zus heeft het geld en betaalt. Yep. Zij is de baas.

Als de kinderen binnen zijn, kletsen de ouders nog wat na op straat. Eén dame valt me op. Ze lacht hard en uitbundig. Ze heeft een felrood shirt aan en een witte band in haar zwarte haar. Een mooie, vrolijke vrouw. Ze heeft een trotse uitstraling.

Veel Cubaanse vrouwen hebben een trotse uitstraling: handen in de zij, hoofd omhoog, strakke kleding aan (show your body!) en een grote glimlach. Mooi om te zien.

De vrouw in het rode shirt draait zich weg van de andere dames. Ze praat en lacht met een vrouw met gestreept shirt en goudkleurige oorringen.

Ik ben even afgeleid door een fietstaxi die rustig de straat in komt rijden en een jong meisje bij de deur van de school afzet. Ze is te laat, maar doet rustig aan. Het is al warm genoeg. Tranquilo.

Als ik mijn vriendin in het rood weer zoek zie ik haar praten met mevrouw Streepshirt. Een andere dame komt er bij staan. De houding van mijn vriendin verandert gelijk. Ze zet één hand in haar zij en haar rechtervoet wijst van de ‘indringer’ af. “Oh, jee”, denk ik “Die zijn geen vrienden. Ze gaat er zo vandoor!”

De ‘indringer’ in het blauw doet nog een poging en komt iets dichterbij staan en spiegelt haar door ook een hand in haar zij te doen. Het ziet er wat ongelukkig uit. Mijn vriendin kijkt boos haar kant uit. Nog geen minuut later vertrekt ze. Kin omhoog. Trots.

Ik geniet. Morgenochtend zit ik weer om 8 uur op het balkon.

Pin It on Pinterest

Share This